0
5
.
1
Podstawy locji śródlądowej i morskiej – część I
Czy rzeka jest drogą? A jeśli tak – to która strona tej drogi jest lewa? No ciekawe. Sekcja zawiera łącznie dwadzieścia siedem pytań egzaminacyjnych – dużo, bo locja to nie przelewki. Przeczytaj uważnie wszystkie artykuły, ponieważ zawarte w nich informacje dotyczą bezpieczeństwa i przestrzegania prawa.
Poznając podstawy locji, dowiesz się na przykład, czy prawa granica szlaku zawsze jest zielona, komu wolno pływać w tajemniczym Rejonie T, albo którą stronę świata wskazuje pękata matrioszka.
W panelu niżej widzisz kluczowe pojęcia, nazwy i skróty wprowadzone w tej sekcji repetytorium. Po zakończeniu lektury zajrzyj tutaj ponownie i sprawdź, czy wszystkie terminy są dla Ciebie zrozumiałe. W razie potrzeby użyj linków, by wrócić do odpowiednich artykułów i uzupełnić wiedzę.
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
·
01
Locja to dział wiedzy nautycznej zajmujący się:
a.
opisem akwenów i oznakowania nawigacyjnego dróg wodnych
b.
opracowywaniem standardów oznakowania nawigacyjnego
c.
wyznaczaniem szlaków żeglownych na drogach wodnych
poprawna odpowiedź
a.
opisem akwenów i oznakowania nawigacyjnego dróg wodnych
Locja
Wszystkie akweny umożliwiające żeglugę – to drogi wodne. Mogą być nimi uregulowane i naturalne rzeki, kanały, jeziora lub obszary morskie. Wyznaczone na nich i wyposażone w oznakowanie nawigacyjne trasy – to szlaki żeglowne. Dział wiedzy zajmujący się opisem akwenów oraz oznakowania nawigacyjnego dróg wodnych – to locja.
Tę samą nazwę noszą specjalistyczne wydawnictwa, zawierające szczegółowe mapy nautyczne oraz plany i opisy portów (np. „Locja Bałtyku”). Locja morska zajmuje się obszarem mórz wraz z wybrzeżami , a locja śródlądowa – akwenami położonymi wewnątrz lądu.
02
Prawa strona farwateru na rzece:
a.
przebiega zawsze wzdłuż jej lewego brzegu
b.
przebiega zawsze wzdłuż jej prawego brzegu
c.
przebiega wzdłuż brzegu, przy którym woda jest głębsza
poprawna odpowiedź
b.
przebiega zawsze wzdłuż jej prawego brzegu
Drogi wodne – rzeki
Rzeki – z punktu widzenia locji – to drogi wodne, na których kierunek szlaku żeglownego (tzw. farwateru) jest zgodny z kierunkiem spływu wody. Prawa strona farwateru na rzece leży więc zawsze przy jej prawym brzegu. Znaki żeglugowe ustawiane są na brzegach rzek, umieszczane na różnych obiektach (np. mostach, budowlach hydrotechnicznych) lub kotwiczone na wodzie.
Rzeki nieuregulowane (dzikie) to dla locji śródlądowej spore wyzwanie – ich głębokość, profil dna, a nawet kształt koryta ulegają ciągłym zmianom: rozmywane brzegi meandrują, a niesiony siłą nurtu materiał z dna tworzy niebezpieczne dla żeglugi formacje, jak odsypiska, ławice lub przykosy. Oznakowanie szlaku żeglownego na takich rzekach tylko orientacyjnie wskazuje więc przebieg nurtu i „bezpieczną wodę”.
Brzegi rzek uregulowanych – w celu zwiększenia przepustowość szlaku i bezpieczeństwa żeglugi – wzmacniane są konstrukcjami zapobiegającymi erozji i utrzymującymi nurt na środku koryta. Należą do nich m.in. ostrogi (poprzeczne tamy przy brzegu) oraz zabezpieczające brzegi opaski lub tamy równoległe.
Utrudnieniem dla żeglugi rzekami uregulowanymi mogą być inne budowle hydrotechniczne służące spiętrzaniu wody lub regulowaniu szybkości jej spływu – np. progi, jazy albo zapory. Do pokonywania naturalnych lub powstałych na skutek działalności człowieka stopni wodnych służą z reguły śluzy – działające jak winda komory wodne, z pomocą których można unieść lub opuścić jednostkę pływającą, oraz pochylnie – zespoły specjalnych wózków transportujących statki w dół lub w górę po pochyłym torowisku.
Tama i śluza na rzece
03
Oznakowanie stron farwateru na jeziorze otwartym:
a.
zależy od wielkości akwenu i kształtu linii brzegowej
b.
zależy od położenia akwenu względem osi północ-południe
c.
jest przedłużeniem oznakowania na rzece, z którą to jezioro jest połączone
poprawna odpowiedź
c.
jest przedłużeniem oznakowania na rzece, z którą to jezioro jest połączone
Drogi wodne – jeziora
Jeziora to naturalne lub powstałe na skutek działalności człowieka (np. jeziora zalewowe) zbiorniki wodne położone na obszarach śródlądowych. Locja zazwyczaj dokładnie opisuje profil ich dna, kształt brzegów oraz położenie i charakter obiektów zagrażających bezpiecznej żegludze, ponieważ są to stałe lub zmieniające się bardzo powoli cechy tych akwenów.
Kierunek szlaku żeglownego na jeziorach wyznaczany jest zależnie od ich rodzaju. Na jeziorach otwartych – czyli połączonych z rzekami (jeziora przepływowe i odpływowe) – oznakowanie prawej i lewej strony farwateru jest przedłużeniem oznakowania na rzece.
W przypadku jezior zamkniętych ustalono następującą zasadę: jeziora rozciągnięte ze wschodu na zachód mają prawą stronę szlaku przy swoim północnym brzegu, a jeziora rozciągnięte z południa na północ – przy wschodnim. Istnieją oczywiście wyjątki od tej reguły, a jednym z nich są Wielkie Jeziora Mazurskie, gdzie – mimo oznakowania nawigacyjnego ustawionego zgodnie z opisaną wyżej zasadą – kierunek głównego szlaku żeglownego wyznaczony jest z północy na południe.
Oznakowanie stron farwateru na jeziorze
04
Oznakowanie drogi wodnej w kanałach:
a.
reguluje zasady i określa warunki ruchu żeglugowego
b.
wskazuje tylko miejsca zwężenia koryta
c.
wskazuje tylko granice farwateru
poprawna odpowiedź
a.
reguluje zasady i określa warunki ruchu żeglugowego
Drogi wodne – kanały
Kanały żeglugowe to sztuczne drogi wodne, z reguły łączące lub przedłużające akweny naturalne. Kształt brzegów oraz przepływ i głębokość wody są tu stałe, więc oznakowanie żeglugowe służy głównie regulacji ruchu (znaki zakazu, nakazu, zalecenia itp.). Dodatkowe znaki mogą ostrzegać także przed charakterystycznymi dla kanałów miejscami niebezpiecznymi, np. nisko zawieszonymi liniami energetycznymi, zwężeniami koryta lub miejscami możliwych kolizji.
Kierunek szlaku żeglownego w kanałach przepływowych – co do zasady – zgodny jest z kierunkiem nurtu. Jeżeli nurt nie występuje, kierunek farwateru jest taki sam jak kierunek szlaku żeglownego, którego częścią jest kanał lub – w wyjątkowych sytuacjach – ustalany administracyjnie.
05
Rejon T (Treningowy) to obszar wód morskich:
a.
wyłączony z żeglugi cywilnej i przeznaczony dla Marynarki Wojennej
b.
obejmujący porty oraz wody przybrzeżne do 2 NM od linii brzegowej
c.
objęty zakazem żeglugi komercyjnej
poprawna odpowiedź
b.
obejmujący porty oraz wody przybrzeżne do 2 NM od linii brzegowej
Drogi wodne – obszary morskie
Morza to naturalne zbiorniki wodne będące fragmentami oceanów, ale częściowo lub zupełnie oddzielone od nich lądem, wyspami lub podwodnymi progami. Mórz otwartych (np. Morza Sargassowego) nie oddziela od oceanu żadna formacja geologiczna; są jednak obszarami wydzielonymi ze względu na swoje specyficzne cechy, np. unikalny ustrój hydrologiczny. Morza zamknięte (np. Morze Martwe) to duże, słone jeziora różnego pochodzenia, całkowicie odizolowane od tzw. wszechoceanu.
Obszary morskie podzielone są na kilka rejonów. Rejon T (Treningowy) to obszar portów i przystani oraz pas wód przybrzeżnych do 2 NM od linii brzegowej – do żeglowania w tym właśnie rejonie (w porze dziennej) uprawnia patent Sternika Motorowodnego. Kolejne rejony: Rejon 1 (Osłonięty), Rejon 2 (Przybrzeżny), Rejon 3 (Pełnomorski) i Rejon 4 (Oceaniczny) przesuwają granice żeglugi do 6 NM, 20 NM i 200 NM – aż do żeglugi oceanicznej.
Ze względu na wielkość mórz, występujące na nich zjawiska meteorologiczne oraz ruch mas wody (falowanie, prądy, pływy) żegluga na tych akwenach różni się znacznie od żeglugi śródlądowej, ale locja i sposób oznaczania dróg wodnych są podobne. Wody morskie na całym świecie objęte są jednolitym systemem oznakowania nawigacyjnego IALA, którego elementy stosowane są także na wodach śródlądowych.
Pława morskiego oznakowania drogi wodnej – lewa strona szlaku żeglownego (region A)
06
Oznakowanie kardynalne:
a.
wyznacza granice i kierunek farwateru
b.
wskazuje akweny o ograniczonym ruchu żeglugowym
c.
wskazuje i pomaga ominąć przeszkody żeglugowe
poprawna odpowiedź
c.
wskazuje i pomaga ominąć przeszkody żeglugowe
Oznakowanie śródlądowych dróg wodnych – kategorie znaków
Oznakowanie śródlądowych dróg wodnych dzieli się na kilka kategorii, w zależności od funkcji, jaką pełnią znaki.
Oznakowanie granic szlaku żeglownego – to pływające znaki wyznaczające obszar i kierunek farwateru.
Na rzekach i w wąskich przejściach między akwenami umieszczane jest zazwyczaj oznakowanie przebiegu szlaku żeglownego, czyli znaki wskazujące zmiany położenia farwateru względem brzegu.
Oznakowanie miejsc niebezpiecznych oraz – zapożyczone z systemu morskiego – znaki kardynalne wskazują i pomagają ominąć przeszkody żeglugowe.
Znaki regulacji ruchu to pojemna kategoria, w której mieszczą się wszystkie znaki zakazu, nakazu, ograniczenia, zalecenia i wskazania – podobnie jak na drogach lądowych.
W kategorii oznakowania dodatkowego mieści się oznakowanie akwenów zamkniętych dla żeglugi i akwenów o ograniczonym ruchu żeglugowym, znak osi lub środka szlaku żeglownego oraz znaki wskazujące wyjście szlaku żeglownego z jezior lub szerokich dróg wodnych.
Kolejną grupą są znaki pomocnicze (uzupełniające) – zazwyczaj doprecyzowujące treść innych znaków.
Ostatnią, specjalną kategorią są nabieżniki, czyli znaki służące do precyzyjnego ustalania linii bezpiecznego kursu (np. podczas przejścia między podwodnymi przeszkodami na wąskim akwenie).
Śródlądowe znaki regulacji ruchu na brzegu kanału żeglugowego
07
Znak szczytowy to:
a.
znak informacyjny umieszczony nad znakiem właściwym
b.
znak umieszczony na wysokim brzegu akwenu
c.
dodatkowy element na szczycie znaku pomagający w jego identyfikacji
poprawna odpowiedź
c.
dodatkowy element na szczycie znaku pomagający w jego identyfikacji
Oznakowanie śródlądowych dróg wodnych – rodzaje znaków
Znaki – w zależności od miejsca ekspozycji – mogą mieć formę pławy (znak pływający, zakotwiczony do dna akwenu), znaku stałego (trwale osadzonego na mieliźnie lub przy brzegu), znaku brzegowego (ustawionego na brzegu akwenu) lub być umieszczane na różnego rodzaju obiektach (nabrzeżach, mostach , specjalnych konstrukcjach itp.).
Znaki wskazujące granice i miejsca niebezpieczne na szlaku oraz znaki kardynalne – oprócz wyraźnie wyróżniających je kształtów i kolorów – mogą być także wyposażone w tzw. znaki szczytowe. To dodatkowe elementy o charakterystycznych kształtach umieszczane na szczycie znaku właściwego i pomagające w jego identyfikacji (np. przy złej widoczności, wysokiej fali itp.).
1 – pława. 2 – znaki brzegowe. 3 – znak stały (stawa). 4 – znak szczytowy.
Znaki – w zależności od miejsca ekspozycji – mogą mieć formę pławy (znak pływający, zakotwiczony do dna akwenu), znaku stałego (trwale osadzonego na mieliźnie lub przy brzegu), znaku brzegowego (ustawionego na brzegu akwenu) lub być umieszczane na różnego rodzaju obiektach (nabrzeżach, mostach , specjalnych konstrukcjach itp.).
Znaki wskazujące granice i miejsca niebezpieczne na szlaku oraz znaki kardynalne – oprócz wyraźnie wyróżniających je kształtów i kolorów – mogą być także wyposażone w tzw. znaki szczytowe. To dodatkowe elementy o charakterystycznych kształtach umieszczane na szczycie znaku właściwego i pomagające w jego identyfikacji (np. przy złej widoczności, wysokiej fali itp.).
Sposób prezentacji i opisu świateł nawigacyjnych. 1 – okres światła (obejmuje wszystkie fazy świecenia i zaciemnienia). 2 – fazy świecenia i zaciemnienia. 3 – barwy świateł: żółte (Y), czerwone (R), zielone (G), białe (W) i niebieskie (Bu). Rodzaje świateł: 4 – izofazowe (Iso), 5 – przerywane (Occ), 6 – błyskowe (Fl), 7 – migające (Fl lub Q dla szybko migającego i VQ dla bardzo szybko migającego). 8 – przykład kombinacji dwóch rodzajów błysku: krótkiego (Fl) i długiego, tzw. blasku (LFl).
08
Znak pokazany na ilustracji wskazuje:
a.
prawą granicę szlaku żeglownego na wodach śródlądowych
b.
rozgałęzienie szlaku żeglownego na wodach śródlądowych
c.
lewą granicę szlaku żeglownego na wodach śródlądowych
poprawna odpowiedź
c.
lewą granicę szlaku żeglownego na wodach śródlądowych
Oznakowanie granic szlaku żeglownego na wodach śródlądowych
- prawa granica szlaku żeglownego – pława walcowa lub pława w kształcie kolumny ze znakiem szczytowym (rzadziej: tyka z wiechą); kolor – czerwony; znak szczytowy (jeśli jest) – czerwony walec; światło (jeśli jest) – czerwone, rytmiczne, rytm dowolny
- lewa granica szlaku żeglownego – pława stożkowa lub pława w kształcie kolumny ze znakiem szczytowym (rzadziej: tyka bez wiechy); kolor – zielony; znak szczytowy (jeśli jest) – zielony stożek; światło (jeśli jest) – zielone, rytmiczne, rytm dowolny
- rozgałęzienie szlaku żeglownego – pława kulista, pława w kształcie kolumny ze znakiem szczytowym; kolor – poziome czerwone i zielone pasy; znak szczytowy (jeśli jest) – kula w kolorach znaku. Światło (jeśli jest) – białe, migające w grupach lub izofazowe (fazy świecenia i zaciemnienia są równe)
1 – prawa granica szlaku żeglownego. 2 – lewa granica szlaku żeglownego. 3 – rozgałęzienie szlaku żeglownego.
09
Znak pokazany na ilustracji wskazuje:
a.
położenie szlaku żeglownego blisko prawego brzegu
b.
przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu
c.
przejście szlaku żeglownego od lewego do prawego brzegu
poprawna odpowiedź
b.
przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu
Oznakowanie przebiegu szlaku żeglownego
- szlak żeglowny blisko prawego brzegu – znak brzegowy, kwadratowa tablica; kolor – czerwony z białymi pasami u góry i u dołu lub biały z czerwonym obramowaniem
- szlak żeglowny blisko lewego brzegu – znak brzegowy, tablica w formie kwadratu obróconego o 45°; kolor – zielony (górna połowa) i biały (dolna połowa) lub biały z zielonym obramowaniem
- przejście szlaku żeglownego od prawego do lewego brzegu – znak brzegowy, kwadratowa tablica lub krzyż równoramienny; kolor – (tablica:) żółty z pionowym, czarnym pasem na środku lub (krzyż:) żółty
- przejście szlaku żeglownego od lewego do prawego brzegu – znak brzegowy, tablica w formie kwadratu obróconego o 45° lub krzyż równoramienny obrócony o 45°; kolor – (tablica:) żółty z pionowym, czarnym pasem na środku lub (krzyż:) żółty
1 – szlak żeglowny blisko prawego brzegu. 2 – szlak żeglowny blisko lewego brzegu. 3 – szlak żeglowny przechodzi od prawego do lewego brzegu. 4 – szlak żeglowny przechodzi od lewego do prawego brzegu.
10
Znak pokazany na ilustracji wskazuje:
a.
miejsce niebezpieczne przy prawym brzegu
b.
miejsce niebezpieczne na środku drogi wodnej
c.
miejsce odosobnionego niebezpieczeństwa
poprawna odpowiedź
a.
miejsce niebezpieczne przy prawym brzegu
Oznakowanie miejsc niebezpiecznych i przeszkód żeglugowych
- ziejsce niebezpieczne przy prawym brzegu – znak stały w formie trójkąta skierowanego wierzchołkiem w dół lub pława w kształcie kolumny; kolor – (znak stały:) czerwony lub (pława:) poziome białe i czerwone pasy
- miejsce niebezpieczne przy lewym brzegu – znak stały w formie trójkąta skierowanego wierzchołkiem w górę lub pława w kształcie kolumny; kolor – (znak stały:) zielony lub (pława:) poziome białe i zielone pasy
- miejsce niebezpieczne na środku drogi wodnej – znak stały w formie dwóch trójkątów ustawionych jeden nad drugim i skierowanych wierzchołkami do siebie; kolor – czerwony (górny trójkąt) i zielony (dolny trójkąt)
- znak odosobnionego niebezpieczeństwa – pława w kształcie kolumny ze znakiem szczytowym; kolor kolumny – poziome czerwone i czarne pasy; znak szczytowy – dwie czarne kule umieszczone jedna nad drugą; światło (jeśli jest) – białe, błyskowe (2 błyski w grupie)
1 – miejsce niebezpieczne przy prawym brzegu. 2 – miejsce niebezpieczne przy lewym brzegu. 3 – miejsce niebezpieczne na środku drogi wodnej. 4 – znak odosobnionego niebezpieczeństwa.
11
12
Znak kardynalny wschodni należy opłynąć:
a.
od jego wschodniej strony
b.
od strony przeciwnej do tej, którą wskazuje
c.
od jego zachodniej strony
poprawna odpowiedź
a.
od jego wschodniej strony
Czarny nad żółtym to układ kolorów kolumny:
a.
znaku kardynalnego wschodniego
b.
znaku kardynalnego zachodniego
c.
znaku kardynalnego północnego
poprawna odpowiedź
c.
znaku kardynalnego północnego
Znaki kardynalne
Znaki te trafiły na akweny śródlądowe wprost z morskiego systemu oznakowania nawigacyjnego (IALA). Zadaniem każdego z czterech znaków kardynalnych jest wskazanie, w którym (kompasowym) kierunku od niego woda jest najgłębsza – czyli żeglowna i bezpieczna. Ustawiane są w pobliżu mielizn, skał, wraków itp. na północ, wschód, południe i zachód od miejsca niebezpiecznego dla żeglugi. Stąd ich nazwy: znak kardynalny północny, wschodni itd.
Aby ominąć miejsce niebezpieczne, należy opływać znaki kardynalne od strony, którą wskazują (np. znak północny od jego północnej strony).
Znaki kardynalne otaczające miejsce niebezpieczne dla żeglugi
Wszystkie znaki kardynalne to żółto-czarne pławy kolumnowe z czarnymi znakami szczytowymi w kształcie dwóch stożków położonych jeden nad drugim. Poszczególne znaki wyróżnia umiejscowienie koloru czarnego na kolumnach oraz odpowiadające mu wzajemne położenie stożków w znaku szczytowym.
Znak kardynalny północny. Pława kolumnowa ze znakiem szczytowym. Kolor kolumny – czarny nad żółtym. Znak szczytowy – dwa czarne stożki ustawione jeden nad drugim, wierzchołki obu stożków skierowane w górę. Światło (jeśli jest) – białe, szybko migające, ciągłe.
Znak kardynalny wschodni. Pława kolumnowa ze znakiem szczytowym. Kolor kolumny – czarny nad żółtym i pod żółtym. Znak szczytowy – dwa czarne stożki ustawione jeden nad drugim, wierzchołek górnego stożka skierowany w górę, wierzchołek dolnego stożka skierowany w dół (stożki złączone podstawami). Światło (jeśli jest) – białe, szybko migające, 3 błyski w grupie.
Znak kardynalny południowy. Pława kolumnowa ze znakiem szczytowym. Kolor kolumny – czarny pod żółtym. Znak szczytowy – dwa czarne stożki ustawione jeden nad drugim, wierzchołki obu stożków skierowane w dół. Światło (jeśli jest) – białe, szybko migające, 6 błysków w grupie + 1 blask (długi błysk, ok. 2 sekundy).
Znak kardynalny zachodni. Pława kolumnowa ze znakiem szczytowym. Kolor kolumny – czarny na środku żółtego. Znak szczytowy – dwa czarne stożki ustawione jeden nad drugim, wierzchołek górnego stożka skierowany w dół, wierzchołek dolnego stożka skierowany w górę (stożki złączone wierzchołkami). Światło (jeśli jest) – białe, szybko migające, 9 błysków w grupie.
1 – znak kardynalny północny. 2 – znak kardynalny wschodni. 3 – znak kardynalny południowy. 4 – znak kardynalny zachodni.
13
14
Znak szczytowy wschodniego znaku kardynalnego to:
a.
dwa czarne stożki skierowane wierzchołkami w dół
b.
dwa czarne stożki złączone podstawami
c.
dwa czarne stożki skierowane wierzchołkami w górę
poprawna odpowiedź
b.
dwa czarne stożki złączone podstawami
Znak kardynalny południowy pokazuje nocą:
a.
3 błyski w grupie
b.
9 błysków w grupie
c.
6 błysków w grupie + 1 blask
poprawna odpowiedź
c.
6 błysków w grupie + 1 blask
Jak zapamiętać wygląd i charakterystykę świateł znaków kardynalnych?
Znak szczytowy znaku kardynalnego północnego to dwa stożki skierowane wierzchołkami w górę, czyli – zgodnie z układem kierunków geograficznych na mapach – na północ. Odwrotnie w znaku kardynalnym południowym – tu wierzchołki stożków znaku szczytowego skierowane są w dół, czyli na południe.
Kształt bryły, którą tworzą dwa złączone podstawami stożki, przypomina pękatą rosyjską matrioszkę(wschód), a stożki złączone wierzchołkami wąską talię eleganckiej Francuzki (zachód) – to oczywiście żart, ale bardzo pomocny w zapamiętaniu kształtu znaków szczytowych wschodniego i zachodniego znaku kardynalnego.
Przydatna może być także następująca obserwacja: wierzchołki stożków znaków szczytowych wskazują położenie koloru czarnego na kolumnach (wierzchołki w górę – czarny nad żółtym na kolumnie, wierzchołki do środka – czarny na środku żółtego itd.).
Aby zapamiętać liczbę błysków pokazywanych przez znaki kardynalne, wystarczy w wyobraźni umieścić znaki na tarczy zegara. Północ odpowiadałaby tu godzinie dwunastej, wschód trzeciej, południe szóstej, a zachód dziewiątej.
Znak zachodni pokazuje więc dziewięć błysków w grupie, a znak wschodni trzy. Zgodnie z tą zasadą znak południowy pokazuje sześć błysków w grupie, ale po krótkiej przerwie dodaje jeszcze jeden tzw. blask (dłuższy od błysku), aby wyraźnie odróżniać się od znaku zachodniego. Światło znaku północnego błyska bez przerwy.
15
Znak pokazany na ilustracji wskazuje:
a.
akwen zamknięty dla żeglugi
b.
oś lub środek szlaku żeglownego
c.
prawą granicę szlaku żeglownego
poprawna odpowiedź
b.
oś lub środek szlaku żeglownego
Oznakowanie dodatkowe
Znak osi lub środka szlaku żeglownego. Pława kulista lub pława w kształcie kolumny ze znakiem szczytowym. Kolor – pionowe, czerwone i białe pasy. Znak szczytowy (jeśli jest) – czerwona kula. Światło (jeśli jest) – białe izofazowe (lub: przerywane, lub: 1 długi błysk co 10 sekund, lub: litera A alfabetu Morse’a).
Znak prawej strony wyjścia szlaku żeglownego z jezior lub szerokich dróg wodnych. Znak brzegowy, tablica w formie kwadratu obróconego o 45°. Kolor – pionowe, czarne i białe pasy
Znak lewej strony wyjścia szlaku żeglownego z jezior lub szerokich dróg wodnych. Znak brzegowy, tablica w formie kwadratu obróconego o 45°. Kolor – poziome czarne i białe pasy.
Oznakowanie akwenów zamkniętych dla żeglugi i akwenów o ograniczonym ruchu żeglugowym. Dla akwenów zamkniętych dla żeglugi – żółta pława, światło (jeśli jest) – żółte, rytmiczne. Dla akwenów sportowych tymczasowo wyłączonych z żeglugi – żółta pława z napisem „SPORT”. Dodatkowa biała kula (pława lub znak pokazywany przez statek) zobowiązuje wszystkie jednostki nieuczestniczące w imprezie do szybkiego opuszczenia akwenu.
1 – znak prawej strony wyjścia szlaku żeglownego z szerokich dróg wodnych. 2 – znak lewej strony wyjścia szlaku żeglownego z szerokich dróg wodnych. 3 – znak osi lub środka szlaku żeglownego. 4 – oznakowanie akwenów zamkniętych lub ograniczonych dla żeglugi.
16
Nabieżnik służy do:
a.
wskazania przebiegu osi północ-południe na akwenie
b.
precyzyjnego wskazania bezpiecznego kursu
c.
obliczania dokładnej odległości do brzegu
poprawna odpowiedź
b.
precyzyjnego wskazania bezpiecznego kursu
Nabieżniki
Nabieżniki to znaki ułatwiające nawigację w wąskich przejściach, w korytach meandrujących rzek lub podczas precyzyjnych podejść do portów – szczególnie tam, gdzie istnieje zagrożenie wpłynięcia na mieliznę, uderzenia w podwodną skałę itp.
Nabieżnik składa się z dwóch stojących na brzegu znaków – niższego i wyższego – ustawionych jeden za drugim i w pewnej odległości od siebie. Znaki śródlądowych nabieżników mają często formę tablic w kształcie kwadratu obróconego o 45° z wyraźnym pionowym pasem na środku (czasami emitują też punktowe światło). Znaki nabieżnika obserwowane z wody, przy odpowiednim kursie (kącie podejścia) płynącego w ich kierunku statku „ustawiają się” dokładnie jeden nad drugim. To sygnał, że kurs jest prawidłowy i należy go utrzymać.
1 – bezpieczna droga wśród mielizn wyznaczona systemem nabieżników. 2 – widok znaków nabieżnika przy prawidłowym i nieprawidłowym kursie.
Kolejna sekcja repetytorium:
Podstawy locji śródlądowej i morskiej – część II
Początkowe artykuły następnego rozdziału podręcznika kontynuują wątek regulacji ruchu w żegludze śródlądowej, a kolejne omawiają oznakowanie morskich wód przybrzeżnych. Zajmiemy się m.in. systemem oznakowania IALA w regionie A – w tym: lateralnego, kardynalnego, specjalnego i dodatkowego.
Northfinder Sailing Skills Academy
Stowarzyszenie KS Northfinder
jest podmiotem upoważnionym decyzją MSiT
DSW-ZKS.442.125.2025
do prowadzenia egzaminów żeglarskich
Polityka prywatności
Copyright © 2026 Avena Ultranautica.
Treści publikowane na stronie internetowej exam.northfinder.org są chronione prawem autorskim i stanowią własność Avena Ultranautica. Każda nieautoryzowana forma rozpowszechniania lub udostępniania całości albo fragmentów tej publikacji jest przestępstwem. Wykorzystanie materiałów do celów cytowania jest dozwolone na warunkach określonych przepisami Prawa Autorskiego (Dziennik Ustaw 2006, Nr 90, poz. 631), w tym z obowiązkowym podaniem źródła cytatu.
