Podstawowe procedury w ratownictwie wodnym – część I

0

9 .

1

„Mayday! Mayday! Mayday!” – czy wiesz kiedy musisz nadać ten komunikat? A kiedy nie wolno Ci tego zrobić? Jak postępować, kiedy Twój jacht tonie, a załoga marznie w lodowatej wodzie? Musisz to wiedzieć.

Sekcja zawiera łącznie dwadzieścia siedem pytań egzaminacyjnych i kilkanaście artykułów poświęconych ratowaniu życia i zdrowia na wodzie. Dowiesz się z nich, czym różni się Call Sign morskiego radia VHF od MMSI jachtu, pozycja HELP od formacji CLINCH, a hipotermia od wstrząsu termicznego. Nauczysz się też gasić płonącą benzynę i sprawiać, by radiopława EPIRB sama wzywała ratowników na pomoc. Magia, po prostu.

1. Służby ratownicze – WOPR

2. Służby ratownicze – SAR

3. Procedura MAYDAY

4. Procedura alarmowania DSC

5. Komunikacja w morskim paśmie VHF

6. Środki ratunkowe i asekuracyjne

7. Środki łączności w niebezpieczeństwie

8. Sygnalizacyjne środki pirotechniczne

9. Inne sposoby alarmowania

10. Środki przeciwpożarowe

11. Środki doraźnej pierwszej pomocy

W panelu niżej widzisz kluczowe pojęcia, nazwy i skróty wprowadzone w tej sekcji repetytorium. Po zakończeniu lektury zajrzyj tutaj ponownie i sprawdź, czy wszystkie terminy są dla Ciebie zrozumiałe. W razie potrzeby użyj linków, by wrócić do odpowiednich artykułów i uzupełnić wiedzę.

WOPR

· SAR

· MSPR

· RCC

· Mayday

· kanał 16 VHF

· Call Sign

· MMSI

· GMDSS

· DSC

· Distress

· kurs SRC

· pas ratunkowy

· EPIRB

· flaga MKS

· pławka dymna

· gaśnica ABC

· flara

· maseczka RKO

01 Numer ratunkowy 601 100 100 to:

ogólnopolski numer alarmowy pogotowia ratunkowego

numer alarmowy Centrum Koordynacji Ratownictwa Wodnego

ogólnoeuropejski numer alarmowy

poprawna odpowiedź

numer alarmowy Centrum Koordynacji Ratownictwa Wodnego

Podstawowe informacje o służbach ratowniczych – WOPR

Zapewnieniem bezpieczeństwa i ratowaniem życia na polskich wodach śródlądowych zajmuje się Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. To federacja stowarzyszeń, zrzeszająca lokalne jednostki WOPR odpowiedzialne za wykonywanie zadań związanych z ratownictwem wodnym na swoim terenie.

Ratownicy WOPR – oprócz przygotowania do prowadzenia działań ratowniczych i prewencyjnych – posiadają uprawnienia KPP (Kwalifikowana Pierwsza Pomoc), a w patrolach WOPR uczestniczą z reguły także zawodowi ratownicy medyczni.

Numer alarmowy WOPR to 601 100 100 – ogólnopolski numer ratunkowy łączący z Centrami Koordynacji Ratownictwa Wodnego. Centra te otrzymują wszystkie zgłoszenia dotyczące wypadków na wodzie, także te przekazywane przez operatorów ogólnoeuropejskiego numeru alarmowego 112.

Nieuzasadnione wezwanie WOPR jest wykroczeniem (art. 66 k.w.), a jeśli uruchamia działania ratunkowe o dużej skali, kwalifikowane jest jako przestępstwo wywołania fałszywego alarmu (art. 224a k.k.).

WOPR nie posiada uprawnień do kontrolowania jednostek pływających i dokumentów załogi.

Patrol Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

02 Nadzór nad rejonem polskiej odpowiedzialności SAR prowadzi:

Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe

Brygada Lotnictwa Marynarki Wojennej

Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa

poprawna odpowiedź

Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa

Podstawowe informacje o służbach ratowniczych – SAR

Za ratowanie życia na morzu i poszukiwanie jednostek w niebezpieczeństwie odpowiedzialne są służby SAR (Search and Rescue). W swojej obecnej postaci służby te funkcjonują od 1979 r., kiedy to w wyniku działań Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO – International Maritime Organization) podpisana została konwencja o poszukiwaniu i ratownictwie morskim (SAR Convention). Umowa ta zobligowała państwa-strony do utworzenia narodowych służb SAR, koordynacji działań z sąsiednimi państwami oraz podział mórz na rejony odpowiedzialności.

Nadzór nad rejonem polskiej odpowiedzialności SAR (szeroki pas wód Bałtyku Południowego między Świnoujściem a Tolkmickiem) prowadzi państwowa Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa. Do kluczowych zadań MSPR należy przyjmowanie i analizowanie zawiadomień o zagrożeniu życia na morzu, oraz planowanie, prowadzenie i koordynowanie akcji poszukiwawczych i ratowniczych.

Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa dysponuje flotą wyspecjalizowanych jednostek ratowniczych typu SAR-1500 i SAR-3000 oraz wsparciem operacyjnym Brygady Lotnictwa Marynarki Wojennej. Działania MSPR koordynuje Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne w Gdyni (Gdynia RCC – Rescue Coordination Centre) oraz pomocnicza jednostka RCC w Świnoujściu.

SAR podczas akcji ratunkowej na morzu

03

04 Do wezwania alarmowego Mayday służy:

kanał 16 morskiego pasma VHF

pasmo VHF III (174–240 MHz)

kanał 70 morskiego pasma VHF

poprawna odpowiedź

kanał 16 morskiego pasma VHF

Procedura MAYDAY bezwzględnie wymaga podania:

nazwy jednostki oraz numerów Call Sign i MMSI

nazwy i pozycji jednostki, rodzaju zagrożenia i liczebności załogi

numerów Call Sign i MMSI oraz informacji dodatkowej (np. kolor kadłuba)

poprawna odpowiedź

nazwy i pozycji jednostki, rodzaju zagrożenia i liczebności załogi

Sposoby powiadamiania alarmowego na morzu – Mayday

Bezwzględnym warunkiem wezwania SAR jest poważne i nieuniknione zagrożenie ludzkiego życia lub zdrowia. Służb SAR nie wolno wzywać do ratowania mienia (np. statku tonącego bez załogi) ani w sytuacjach, w których załoga nie wyczerpała innych dostępnych możliwości ocalenia własnego życia, udzielenia pomocy osobie poszkodowanej lub uratowania przed zatonięciem jednostki traktowanej jako całość (statek i załoga).

Mayday to międzynarodowy sygnał wzywania pomocy najwyższego priorytetu, nadawany jako komunikat głosowy na kanale 16 morskiego pasma VHF.

Ustaw radio VHF na największą moc pokrętłem LO/HI
Wybierz kanał 16 i nadaj komunikat: „Mayday, Mayday, Mayday”
Trzykrotnie podaj nazwę jednostki: „This is (3 x nazwa)”
Powtórz: „Mayday, Mayday, Mayday”
Podaj (jeśli znasz) znak wywoławczy swojego radia i kod MMSI jachtu: „Call Sign (numer), MMSI (kod)”

Call Sign to unikalny ciąg liter i cyfr pozwalający na identyfikację każdej radiowej stacji nadawczej. MMSI (Maritime Mobile Service Identity) to 9-cyfrowy indywidualny kod identyfikacyjny statku. Numery Call Sign i MMSI powinny być dostępne w pokładowych dokumentach jednostki, a często umieszczane są wprost na obudowie radiostacji VHF

Podaj swoją aktualną pozycję: „My position (φ, λ)” – koordynaty znajdziesz na ekranie radia lub plotera GPS
Podaj powód wezwania pomocy – użyj jednego z określeń przyjętych w komunikacji alarmowej na morzu:

sinking (tonięcie), capsizing (wywrotka), abandoning (opuszczenie statku), flooding (nabieranie wody), disabled & adrift (niezdolność do żeglugi), listing (przechył boczny), man overboard (człowiek za burtą), grounding (wpłynięcie na mieliznę), piracy (atak piratów), collision (kolizja), fire (pożar) lub undesigned (inne zagrożenie)

Poproś o pomoc i podaj liczebność załogi: „I require immediate assistance. I have (liczba) person on board” (opcjonalnie podaj inne informacje, np. charakterystyczny kolor kadłuba)
Zakończ komunikat słowem „Over”

05

06 Przycisk „Distress” na panelu radia DSC służy do:

wyciszania szumów tła uniemożliwiających nasłuch

zapisania w pamięci radia aktualnej pozycji statku

automatycznego wysłania wezwania o pomoc

poprawna odpowiedź

automatycznego wysłania wezwania o pomoc

Po nadaniu powiadomienia DSC „Distress” należy:

poczekać na potwierdzenie wysłania alertu i rozpocząć procedurę Mayday

natychmiast rozpocząć procedurę Mayday

powtórzyć je po upływie 15 sekund

poprawna odpowiedź

poczekać na potwierdzenie wysłania alertu i rozpocząć procedurę Mayday

Sposoby powiadamiania alarmowego na morzu – wywołanie DSC

Drugą metodą powiadamiania alarmowego jest DSC (Digital Selective Calling) – tzw. cyfrowe wywołanie selektywne realizowane za pomocą kanału 70 morskiego pasma VHF. To kluczowy element systemu GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System), który umożliwia automatyczne przesyłanie sygnałów alarmowych na morzu.

Jachtowe radiostacje obsługujące DSC mają na swoich panelach czerwony przycisk „Distress” (zazwyczaj pod bezbarwną osłoną), którego użycie powoduje automatyczne wysłanie wezwania o pomoc do stacji brzegowych i innych statków.

Sygnał DSC zawiera m.in. unikalny numer MMSI statku oraz dane z modułu GPS radiostacji – pozwala więc ratownikom nie tylko na identyfikację jednostki w niebezpieczeństwie, ale także na ustalenie jej pozycji w chwili wezwania.

Za pomocą pokrętła SQ wycisz szumy tła odbierane przez radio VHF
Otwórz osłonę, wciśnij i przytrzymaj przez 5 sekund przycisk „Distress”
Czekaj na potwierdzenie wysłania sygnału (informacja na wyświetlaczu: „Waiting for ACK”)
Po otrzymaniu potwierdzenia („Distress acknowledge call received”) rozpocznij procedurę Mayday

Dane, które zawiera wysłany w ten sposób sygnał alarmowy, można uzupełnić o rodzaj niebezpieczeństwa zagrażającego jednostce (podobnie jak w komunikacie „Mayday”). Wprowadzenie informacji do pamięci radia trwa tylko chwilę i najlepiej nie pomijać tego kroku – doprecyzowanie sytuacji pozwoli ratownikom lepiej skoordynować działania. Dla przykładu: jeśli zagrożenie oznaczone zostanie jako „piracy”, SAR – zamiast wysyłać na pomoc lekarza – natychmiast powiadomi wojsko i policję; jeśli otrzyma wyzwanie od jachtu dryfującego wraz z załogą na skały, wyśle do akcji holownik, a nie helikopter itd.

Odwołanie alarmu DSC Distress/Mayday

Przerwij ponawianie alarmowania DSC – użyj przycisku CANCEL lub wyłącz i włącz radio
Upewnij się, że radio ustawione jest na kanał 16
Nadaj komunikat:

„All stations, all stations, all stations. This is (nazwa jachtu, Call Sign, MMSI). Cancel my distress alert of (data, godzina UTC nadania alarmu). Master (nazwa jachtu, Call Sign, MMSI). Out.

Poczekaj na potwierdzenie przyjęcia odwołania alarmu od stacji brzegowej
Prowadź nasłuch na kanale 16 i reaguj na wszystkie wywołania

Przycisk „Distress” ręcznego radiotelefonu DSC

07 Kategoria komunikatów „Urgency” służy do powiadamiania o:

sytuacjach, w których życiu ludzkiemu grozi bezpośrednie śmiertelne niebezpieczeństwo

sytuacjach niebezpiecznych, ale niewymagających natychmiastowej akcji ratunkowej

sytuacjach nawigacyjnych lub meteorologicznych istotnych dla żeglugi

poprawna odpowiedź

sytuacjach niebezpiecznych, ale niewymagających natychmiastowej akcji ratunkowej

Kategorie komunikacji w morskim paśmie VHF

Komunikaty w morskim paśmie VHF podzielone są na cztery kategorie: Distress (o niebezpieczeństwie), Urgency (pilne), Safety (zapewniające bezpieczeństwo) i Routine (standardowe). Dla komunikatów poszczególnych kategorii komunikatów przeznaczone są różne kanały VHF.

Na kanale 16 dopuszczalna jest wyłącznie komunikacja związana z wzywaniem pomocy, bezpieczeństwem i wywoływaniem innych statków (obowiązuje stały nasłuch), kanał 70 wykorzystuje tylko DSC, kanału 6 używa SAR w trakcie akcji poszukiwawczo-ratowniczych, kanałów 24-28 stacje brzegowe itd.

Poza międzynarodową standaryzacją chodzi głównie o to, by kanały przeznaczone dla komunikatów o wysokim priorytecie (ratownictwo, bezpieczeństwo) nie były zajmowane przez mniej istotne wywołania. Stąd – nawet w ramach jednego kanału – gdy pojawia się alert Mayday, pozostała komunikacja na kanale 16 powinna ucichnąć.

Distress – najwyższy priorytet. Kategoria używana wyłącznie wtedy, kiedy życiu ludzkiemu grozi bezpośrednie śmiertelne niebezpieczeństwo i wymagana jest natychmiastowa pomoc. Słowo wywoławcze tego formatu w komunikacji głosowej to „Mayday” (x3).

Urgency – drugi priorytet. Kategoria dotycząca sytuacji, w której bezpieczeństwo statku lub osoby jest zagrożone, ale nie wymaga natychmiastowej akcji ratunkowej (np. utrata manewrowości, potrzeba pilnej porady medycznej). Słowa wywoławcze tego formatu w komunikacji głosowej to „Pan Pan” (x3).

Safety – trzeci priorytet. Kategoria służąca do przekazywania ważnych informacji nawigacyjnych lub meteorologicznych (np. niebezpieczne dla żeglugi obiekty dryfujące, ostrzeżenia pogodowe). Słowo wywoławcze tego formatu w komunikacji głosowej to „Securite” (x3).

Routine – najniższy priorytet. Kategoria bez tzw. prefiksu pierwszeństwa, używana do zwykłej komunikacji między statkami lub między statkiem a stacją brzegową (np. rozmowy prywatne, wejście do portu itp.).

08 Zdolność utrzymania głowy osoby nieprzytomnej ponad powierzchnią wody to cecha:

kamizelek asekuracyjnych

kół ratunkowych

kamizelek i pasów ratunkowych

poprawna odpowiedź

kamizelek i pasów ratunkowych

Ratunkowe i asekuracyjne środki bezpieczeństwa

Obowiązkowym wyposażeniem jachtu są tzw. środki bezpieczeństwa – ratunkowe, asekuracyjne, sygnalizacyjne, przeciwpożarowe i środki doraźnej pierwszej pomocy. Obowiązek ich posiadania oraz obligatoryjnego lub warunkowego użycia nakładają na kapitana i załogę przepisy prawa lub warunki rejestracji statku, a w niektórych przypadkach – po prostu zdrowy rozsądek.

Podstawowym środkiem ratunkowym na każdym statku jest koło ratunkowe – jednostki o długości do 12 metrów muszą być wyposażone w jedno koło ratunkowe, a statki dłuższe w dwa lub więcej.

Kamizelki lub pasy ratunkowe – których ilość na jachcie musi być równa (co najmniej) liczbie członków załogi – mają za zadanie nie dopuścić do utonięcia osoby nieprzytomnej i utrzymać jej głowę nad powierzchnią wody. Ich pneumatyczne warianty wyposażone są w nabój CO2 i czujnik wilgoci lub hydrostatyczny – po zanurzeniu w wodzie automatycznie wypełniają się gazem (naboje mają także awaryjne zwalniaki ręczne).

Kamizelki asekuracyjne mają mniejszą wyporność niż pasy i kamizelki ratunkowe i nie są wyposażane w kołnierz podtrzymujący głowę. Pomagają osobie przytomnej utrzymać się na powierzchni wody.

1 – pas ratunkowy. 2 – kamizelka ratunkowa. 3 – pneumatyczna kamizelka ratunkowa. 4 – kamizelka asekuracyjna.

Tratwy ratunkowe są obowiązkowym wyposażeniem jednostek morskich, a wielkość tratwy musi być dopasowana do maksymalnej liczby członków załogi, dla jakiej przeznaczony jest statek.

Proces wypełniania tratwy ratunkowej gazem może być zainicjowany ręcznie lub przez hydrostatyczny mechanizm zwalniający, który – w przypadku tonięcia jednostki – automatycznie uwalnia tratwę na głębokości ok. 3 metrów. Tratwa wypływa na powierzchnię, a przymocowana do tonącego kadłuba linka operacyjna napina się i uruchamia system pompowania.

Tratwa ratunkowa i pojemnik na tratwę montowany do pokładu lub kosza rufowego

Tratwy ratunkowe są obowiązkowym wyposażeniem jednostek morskich, a wielkość tratwy musi być dopasowana do maksymalnej liczby członków załogi, dla jakiej przeznaczony jest statek.

09 Posiadanie certyfikatu SRC na jachcie morskim wymagane jest od:

co najmniej jednego członka załogi, jeżeli jacht wyposażony jest w radiotelefon VHF

jego kapitana, niezależnie od wyposażenia jachtu w radiotelefon VHF

co najmniej dwóch członków załogi, jeżeli jacht wyposażony jest w radiotelefon VHF

poprawna odpowiedź

co najmniej jednego członka załogi, jeżeli jacht wyposażony jest w radiotelefon VHF

Sygnalizacyjne środki bezpieczeństwa – środki łączności

Sygnalizacyjne środki bezpieczeństwa umożliwiają przekazanie wezwania alarmowego lub wskazanie pozycji jednostki w niebezpieczeństwie. To przede wszystkim środki łączności oraz środki pirotechniczne, ale także inne urządzenia i metody pozwalające na nadawanie dźwiękowych lub świetlnych sygnałów wzywania pomocy.

Do podstawowych środków łączności na wodzie należy radio VHF i telefon komórkowy. Oba te urządzenia wymagają dostępu do energii elektrycznej oraz umiejętności posługiwania się nimi jako środkami alarmowania.

W przypadku telefonu komórkowego do spełnienia tych warunków wystarczy zapisanie w jego pamięci numerów ratunkowych, utrzymywanie baterii w stanie naładowania i zapewnienie urządzeniu zasilania awaryjnego (np. w postaci powerbanku). Dobrą praktyką jest także posiadanie na pokładzie minimum jednego telefonu zabezpieczonego hermetycznym i niezatapialnym pokrowcem, na wypadek całkowitego zmoczenia aparatu (np. na skutek wywrotki jachtu). Podczas zgłaszania wypadku istotne jest zachowanie spokoju i odpowiedniej kolejności podawania informacji (lokalizacja, rodzaj zdarzenia, liczba i stan osób poszkodowanych, własne dane) oraz świadomość konsekwencji wywołania fałszywego alarmu.

Obsługa wielofunkcyjnego radiotelefonu z modułem DSC i umiejętność prawidłowego stosowania procedur komunikacji w paśmie morskim VHF wymagają specjalnego szkolenia. Służą do tego tzw. kursy SRC (Short Range Certificate) zakończone egzaminem i wydaniem odpowiedniego certyfikatu. Szkolenia te prowadzone są głównie przez szkoły żeglarskie, a certyfikat wydany w systemie UKE (Urząd Komunikacji Elektronicznej), RYA (Royal Yachting Association) lub ISSA (International Sailing Schools Association) jest oficjalnym dokumentem, do którego posiadania zobowiązany jest co najmniej jeden członek załogi jachtu wyposażonego w radiotelefon VHF.

Specyficznym środkiem powiadamiania alarmowego jest radiopława EPIRB (Emergency Position-Indicating Radio Beacon). To wykorzystujący łącza satelitarne nadajnik, który po zanurzeniu w wodzie (np. w sytuacji tonięcia jednostki) automatycznie włącza się i wysyła sygnał wezwania pomocy do centrów koordynacji ratownictwa.

Radiopława EPIRB

10 Czerwona rakieta spadochronowa używana jest:

do wskazania służbom SAR pozycji jachtu w każdej sytuacji

do wezwania pomocy, gdy zagrożone jest życie załogi

aby wskazać pilotowi śmigłowca SAR kierunek wiatru nad pokładem

poprawna odpowiedź

do wezwania pomocy, gdy zagrożone jest życie załogi

Sygnalizacyjne środki bezpieczeństwa – środki pirotechniczne

Pirotechniczne środki bezpieczeństwa wykorzystują do sygnalizacji alarmowej światło lub dym wywołane w egzotermicznej reakcji chemicznej.

Atestowane środki pirotechniczne są obowiązkowym wyposażeniem większości jachtów morskich, a ich minimalny zestaw składa się z co najmniej trzech czerwonych rakiet spadochronowych, takiej samej liczby flar i minimum dwóch pławek dymnych.

Pochodnie ręczne (tzw. flary) służą do naprowadzania statków lub helikopterów ratowniczych na pozycję jednostki w niebezpieczeństwie z bliskiej odległości, w nocy lub w gęstej mgle.

Do wskazania pozycji statku z dużej odległości używane są rakiety spadochronowe. Po wystrzeleniu osiągają bardzo wysoki pułap (nawet 300 m) i powoli opadając, pokazują jasne światło – czerwone, zielone lub białe. Rakiety pokazujące światło czerwone zarezerwowane są wyłącznie dla sytuacji zagrożenia ludzkiego życia.

Wytwarzające gęsty pomarańczowy dym tzw. pławki dymne pomagają manewrować pilotom śmigłowców SAR, wskazując kierunek wiatru nad pokładem.

1 – pochodnia ręczne (flara). 2 – rakieta spadochronowa. 3 – pławka dymna.

11

12 Dźwiękowy sygnał wezwania pomocy alfabetem Morse’a to:

powtarzana sekwencja trzech dźwięków krótkich, trzech długich i trzech krótkich

dwa dźwięki długie i jeden krótki nadawane w odstępach 5 sekund

powtarzana sekwencja trzech dźwięków długich, trzech krótkich i trzech długich

poprawna odpowiedź

powtarzana sekwencja trzech dźwięków krótkich, trzech długich i trzech krótkich

Sygnał wezwania pomocy flagami MKS to:

Yankee Tango

November Charlie

Alpha Zulu

poprawna odpowiedź

November Charlie

Inne sposoby sygnalizowania alarmowego

Poza metodami wykorzystującymi środki łączności alarmowej i środki pirotechniczne istnieje co najmniej kilka rozpoznawanych na wodach całego świata sposobów wzywania pomocy. Metody te wykorzystują sygnały wzrokowe lub akustyczne, a do ich nadania nie są potrzebne skomplikowane urządzenia techniczne.

Sygnały dźwiękowe. Rodzaj urządzenia, za pomocą którego nadawany jest sygnał wezwania pomocy, nie ma znaczenia – może być nim syrena statku albo tzw. róg mgłowy (horn). Istotny jest natomiast rodzaj sygnału: musi to być seria długich dźwięków, emitowanych tak długo, jak to możliwe.

Dźwiękowy sygnał wezwania pomocy może być także nadawany alfabetem Morse’a. To powtarzana sekwencja trzech dźwięków krótkich, trzech długich i trzech krótkich (litery S·O·S alfabetu Morse’a, tradycyjnie rozwijane do frazy „Save Our Souls”).

Flagi sygnałowe. Standardowym wyposażeniem wielu typów statków jest zestaw flag MKS – Międzynarodowego Kodu Sygnałowego (International Code of Signals). Sygnałem wezwania pomocy jest wywieszenie dwóch flag kodu sygnałowego symbolizujących litery N (November) i C (Charlie), umieszczonych jedna nad drugą lub obok siebie.

Znak koła i kwadratu. Sygnałem wezwania pomocy jest także pokazanie przez statek kształtów koła i kwadratu umieszczonych blisko siebie. Może być to np. koło ratunkowe wywieszone pod lub nad dowolną kwadratową flagą na maszcie albo ułożone na burcie pomarańczowe płótno z czarnymi figurami w kształcie koła i kwadratu.

Sygnały nadawane ręcznie. Międzynarodowym sygnałem wezwania pomocy – przyjętym również w innych rodzajach ratownictwa, np. w ratownictwie górskim – jest przyjęcie postawy „T” (oba ramiona wyprostowane w bok, równolegle do podłoża) oraz powolne opuszczanie i unoszenie obu ramion. Znakiem wzywania pomocy jest także zataczanie szerokich kręgów dowolnym białym przedmiotem, a w nocy białym światłem.

Ręczny horn, flagi „November” i „Charlie” oraz sygnał wzywania pomocy nadawany ruchem ramion.

13 Gaśnic pianowych typu ABF nie wolno używać do gaszenia:

płonących cieczy palnych

płonącego tłuszczu i oleju jadalnego

płonącej instalacji elektrycznej pod napięciem

poprawna odpowiedź

płonącej instalacji elektrycznej pod napięciem

Przeciwpożarowe środki bezpieczeństwa

Obowiązkowym wyposażeniem wszystkich jachtów (śródlądowych i morskich) są gaśnice proszkowe, a w przypadku niektórych typów jednostek także gaśnice pianowe i koce gaśnicze.

Jacht motorowy o długości od 3,5 do 10 metrów i mocy silnika do 50 kW (ok. 68 KM) musi mieć na pokładzie co najmniej jedną sprawną gaśnicę o masie 2 kg. Jeżeli moc silnika mieści się w przedziale od 50 do 100 kW (ok. 68 do 136 KM) wymagane są dwie takie gaśnice. Jachty wyposażone w silniki o mocy większej niż 100 kW potrzebują minimum trzech dwukilogramowych gaśnic.

Gaśnice proszkowe typu ABC to najbardziej uniwersalny typ gaśnic, służący do gaszenia pożarów materiałów stałych (grupa pożarów A), cieczy palnych (grupa B), gazów (grupa C) oraz urządzeń elektrycznych pod napięciem.

Gaśnice pianowe przeznaczone są do gaszenia pożarów z grup A i B, a w wersji gaśnic ABF – często instalowanych w kambuzach (jachtowych kuchniach) większych jednostek – także tłuszczów i olejów jadalnych (grupa pożarów F). Gaśnicami pianowymi nie wolno jednak gasić pożarów instalacji elektrycznych pod napięciem.

Koce gaśnicze to niepalne (wykonane najczęściej z włókna szklanego) tkaniny służące do mechanicznego odcinania dopływu powietrza do małych początkowych pożarów wszystkich klas.

1 – gaśnica proszkowa ABC. 2- gaśnica pianowa AB. 3 – koc gaśniczy. 4 – spray gaśniczy ABF.

14 Maseczka RKO służy do:

bezpiecznego wykonywania wdechów ratowniczych metodą usta-usta

ogólnej do ochrony epidemiologicznej

ochrony dróg oddechowych przed pyłem

poprawna odpowiedź

bezpiecznego wykonywania wdechów ratowniczych metodą usta-usta

Środki doraźnej pierwszej pomocy

W skali turystycznego jachtu motorowego tzw. „obowiązkowe zapewnienie” środków doraźnej pierwszej pomocy sprowadza się do posiadania prawidłowo zaopatrzonej apteczki. Podstawowe wyposażenie apteczki obejmuje:

materiały opatrunkowe: plastry z opatrunkiem, gaza jałowa, bandaże, chusta trójkątna i opaski uciskowe
środki dezynfekujące: spraye antyseptyczne i woda utleniona
akcesoria: nożyczki ratownicze, rękawiczki jednorazowe, koc ratunkowy (termiczny) i termometr
leki: przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwalergiczne i na oparzenia

Dobrą praktyką jest uzupełnienie wyposażenia apteczki o jednorazowe maseczki RKO pozwalające na bezpieczne wykonywanie wdechów ratowniczych metodą usta-usta podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej.

Maseczki RKO i podręczny zestaw CPR/AED zawierający podstawowe akcesoria niezbędne przy prowadzeniu resuscytacji krążeniowo-oddechowej (maseczki, rękawiczki nitrylowe, nożyczki, golarkę medyczną itp.)

Kolejna sekcja repetytorium:

Podstawowe procedury w ratownictwie wodnym – część II

Następny rozdział podręcznika omawia procedurę MOB (Man Overboard) na morzu oraz scenariusze działań w przypadku wywrotki lub całkowitego zalania jachtu na wodach śródlądowych i morskich. W tej części repetytorium znajdziesz także informacje o objawach i metodach zapobiegania w hipotermii, szczegółowy opis akcji RKO oraz przydatne instrukcje udzielania doraźnej pierwszej pomocy przy różnego typu urazach.

mini-test

następna sekcja

Northfinder Sailing Skills Academy

+48 531 475 333

klub@northfinder.org

www.northfinder.org

Stowarzyszenie KS Northfinder

jest podmiotem upoważnionym decyzją MSiT

DSW-ZKS.442.125.2025

do prowadzenia egzaminów żeglarskich

Polityka prywatności

Treści publikowane na stronie internetowej exam.northfinder.org są chronione prawem autorskim i stanowią własność Avena Ultranautica. Każda nieautoryzowana forma rozpowszechniania lub udostępniania całości albo fragmentów tej publikacji jest przestępstwem. Wykorzystanie materiałów do celów cytowania jest dozwolone na warunkach określonych przepisami Prawa Autorskiego (Dziennik Ustaw 2006, Nr 90, poz. 631), w tym z obowiązkowym podaniem źródła cytatu.