Front okluzji (zokludowany) formuje się w sytuacji, w której przemieszczający się szybciej front chłodny dogania front ciepły, zmuszając cieplejsze powietrze do uniesienia się. Zjawiska meteorologiczne występujące w obu rodzajach frontów nakładają się – nad obszarem frontu zokludowanego pojawiają się zarówno rozległe chmury Nimbostratus (Ns), jak i wypiętrzone chmury Cumulonimbus (Cb), przynosząc długotrwałe ulewy, silne burze i szkwałowy wiatr. Front zokludowany utrzymuje się zazwyczaj krótko, stanowiąc przejściową fazę tzw. wypełniania się niżu (wzrost ciśnienia atmosferycznego w układzie niskiego ciśnienia). Na mapach synoptycznych front okluzji oznaczany jest fioletową linią z przylegającymi do niej na przemian półkolami i trójkątami. Strona linii, po której leżą te sygnatury, wskazuje kierunek przemieszczania się frontu.

Front stacjonarny to prawie nieruchoma granica chłodnych i ciepłych mas powietrza, która występuje tam, gdzie oddziałują one na siebie z podobną siłą, ale w przeciwnych kierunkach. W obszarach stacjonowania takiego frontu pogoda jest podobna do tej, którą kształtuje przechodzenie frontu ciepłego – duże zachmurzenie, długotrwałe opady i słaby wiatr. Na mapach synoptycznych front stacjonarny oznaczany jest linią, do której na zmianę i po przeciwnych jej stronach przylegają czerwone półkola i niebieskie trójkąty.